فاطمه نوشت ...

گاهی چقد دلتنگ گذشته میشوی .. دلتنگ ادم هایی ک زمانی همدم صحبت هایت بودند .سهیم خنده ها و شادی ها و غم هایت . گاهی چقد دلتنگ پچ پچ های درگوشی توی کلاس میشوم . گاهی چقد دلم تنگ می شود ب اینکه در نیکمت های دوران مدرسه ام بشینم و با دوستانم گپی بزنم .. گاهی چقد زود می گذرد ... چقد ارزو داشتم ک بزرگ شوم ...ولی نمیدانستم بزرگ شدن در پی اش چیزهایی دارد ک تا بزرگ نشوی درکش نمی کنی .. گاهی حس می کنم خیلی زود بزرگ شدم .. بزرگ شدنم را با چشم ندیدم ولی حس کردم ... وقتی دیدم دنیای دو رو برم تغییر کرده حسم ب یقین تبدیل شد ک چقد بزرگ شده ام .. پاییز هرسال با سال قبل متفاوت هس ..اما پاییز بهاران چ دل انگیز بود ... دوره همیه دوستانه .خنده های از ته دل . چقد هوای  نوشتن دارم ..چقد حرف برای گفتن دارم . ولی همین بس ک ندیدنتان ب معنی فراموشی تان نیس ..گاهی شرایط بزرگ شدن یک حصاری دور ادم می کشد ک در همان حصار بزرگ شدنش گام بردارد... برخی ها چ بخواهید چ نخواهید ابدی اند .. ۸۹-۹۰-۹۱-۹۲-۹۳-۹۴و اینک ۹۵ ... هفتمین سال از عمر وبلاگ نغمه بهاران ... خانم دکترای عزیز آیلار و فروغ و مریم و محدثه :)  خانم معلم مهربون مهسا جان :) همیشه ب یادتونم ... پ.ن : یهو ب دلم افتاد بیام وب و ی چن سطری بنویسم . پ.ن : قاطی پاتی شد .احساساتی شدم نفهمیدم چی دارم میگم ! ولی ی ذره خالی شدم  پ.ن : خبری ازتون نیس امیدوارم ک سرتون ب خوشی ها گرم باشه :)  پ.ن : فروغ جان برات ارزوی خوشبختی دارم :)  پ.ن : از خدا می خواهم ک سایه ی مهر بی پایانش را بر زندگی و شغل و آینده یتان بگستراند .. پ.ن : اندکی نم از جنس اشک عجین نوشته هایم شد .حس خوبم را به  خاطرات  خوش گذشته مان مدیونم . پ.ن : دعایم کنید ک